اولین بار که دیدیمت و عاشقت شدیم.

حدود یک هفته از زمانی‌ که فهمیدیم به زودی قراره مادر و پدر بهترین نی‌نی دنیا بشیم، میگذشت و من هر روز میرفتم سرکار. روز پنج شنبه وقتی‌ از خواب بیدار شدم دیدم حالت تهوع دارم و از اون روز ویار خیلی‌ شدید من شروع شد. از خیلی بوها بدم میومد. حتی بوی بدن باباییت هم نمی‌تونستم تحمل کنم و اون طفلک دو سه‌ روز بعد مجبور به کوچ به یه اتاق دیگه شد و تا ماه چهارم بارداری همون‌جا موند!! 

اون روز سر کار نرفتم و بعد از هماهنگی‌ با محل کار، رفتم مرکز مراقبتهای دوران بارداری. پیش پزشک متخصص زنان وقت گرفتم و یک و نیم ساعت بعد دکتر رو دیدم و از همه مهمتر کیسه‌ای هم که تو توش قرار بود رشد کنی‌ دیدم! (الان که دارم اینو مینویسم تو داری تو دل مامان تکون می‌خوری، قربون اون دست و پاهای کوچولوت بشم من مادر).                                                             

فردای اون روز با بابایی پیش یه دکتر دیگه رفتیم و اونجا بود که برای اولین بار تو رو دیدیم که اندازه یه نقطه بودی و قلب کوچولوی خوشگلت میزد.                                                      

 اون خانم دکتر برام دو هفته استراحت پزشکی‌ داد. در این بین سه‌ روز هم بخاطر خشک شدن آب بدنم در اثر تهوع شدید، تو بیمارستان بستری شدم که خودش داستانی داره! همه این سختی‌ها فدای یه تار موت عزیزکم, پرنسس مامان. دیگه سعی‌ می‌کنم زیاد از ویار بدی که داشتم و هنوز هم ادامه داره ننویسم عشقکم. چون تو گناهی نداری و با اومدنت کلی‌ حس‌های خوب بهمون دادی که این سختی‌ها در مقابلش هیچی‌ نیست. عاشقتم دخترم.     

دکتر برای دو هفته بعدش بهمون وقت داد و همون روز بود که تو رو دوباره دیدیم. اگه بدونی چه ذوقی کردیم. کلی‌ بزرگتر شده بودی عزیزم. دست و پاهات هم معلوم بود.